Wachtwoord
14
Ik ben al een poosje in dubio over wat t doen met mijn weblog, ik vind het nog steeds erg leuk om bij te houden en wil er dus niet mee stoppen, anderzijds worden Gijs en Olivier groter en hebben zij ook recht op hun privacy. Daarnaast heb ik geen idee wie hier allemaal lezen en is het fijn om daar ook een beetje inzicht in t hebben
Ik heb besloten om een aantal dingen achter een wachtwoord te gaan zetten, ik wil niet alles afsluiten en ik weet ook nog niet of ik álle logjes achter een ww ga zetten maar de eerste heb ik al geplaatst. Ik ben nog een beetje aan het zoeken hierin.
Als je mee wil blijven lezen laat dan even een reactie achter of mail me, dan stuur ik je het wachtwoord toe
Beveiligd: Mijlpaal(tje)
Glad ijs
ij komt, hij komt! Die elfstedentocht!
Ik voel het aan mijn water!
Dat laatste komt van Olivier, die vanmorgen met uiterste precisie een stukje ijs lospeuterde van de stoep.
Kijk mam, het heeft gevroren! We kunnen gaan schaatsen!
Onze kroost weet immers niet beter dat dan je met een beetje winter je schaatsen onderbindt, de deur achter je kont dichttrekt en uit schaatsen gaat. Óp straat!
We zullen zien, iedere gereden toch is immers met een nacht vorst begonnen!
Met Olivier op school gaat het al iets beter, of begeef ik me nu op glad ijs met deze uitspraak? Vanmorgen waren er geen traantjes of andere drama’s, en ook vanmiddag, want hij ging 2x vandaag, was er niets aan de hand. Blij komt hij smiddags buiten gerend, met een glimlach van oor tot oor! Ik heb weer gegymd mam! En ze hebben een écht prinsessenkasteel op school, en….. en…. en…. Hij zat er vol van vandaag!
Afgelopen vrijdag had hij een ketting voor me gemaakt, die mocht het hele weekend mee naar huis. Speciaal voor jou mama, hélemaal roze. Omdat je dat zo mooi vindt!
#hetkomtwelgoedschatje
Naar school!
n toen was het stil in huis
Vanmorgen hebben we ons kleine mupke voor het eerst naar school gebracht. Van de spanning kon hij amper eten, maar wilde wel zijn pet op naar school. Want dan ben ik mooi mama!
Hand in hand tussen papa en mama liep hij het schoolplein op, glunderend. Zolang papa en mama er bij zijn vond hij het wel oke, in de klas zat hij met samengeknepen billen in de kring, de spanning was van zijn snoetje af te lezen. Stilzitten was dan ook geen optie, de poppenhoek lonkte.
Na een kwartiertje moesten Ruud en ik even mee voor een praatje en rondleiding met de directeur, Olivier bleef ik de klas.
Dat was het plan, ware het niet dat hij krap 3 minuten later met een olijk gezichtje op het raam stond te kloppen! Ha! Daar ben je! Dag mama!
Hij was weggeglipt, en de juf had het niet gemerkt bleek toen ik hem terugbracht.
En nu is het wennen, want het is stil in huis.
Ik hoop dat hij snel nieuwe vriendjes maakt, en dat de dikke tranen en het grote verdriet van het afscheid nu wel weg is.
Over 6 kwartiertjes mag ik hem weer halen.
Naar huis.
waar zijn cadeautje al op hem ligt te wachten.
Mijn kleine prulleke zit op school.
en ik miste hem.
stil in huis
Olivier vond het niet leuk dat we gingen
dat was al bekend.
Hij vond het ook niet leuk op school. Hij huilde en huilde, en was boos op de juf, boos op de school en boos op alles!
Het was duidelijk, hij wilde niet! En als Olivier niet wil….
Later gingen ze buiten spelen, en gymmen in de gymzaal en daar brak het ijs.
om kwart over 12 kwam hij hand in hand met zijn juf naar buiten.
Hij wilde wel terug morgen mits ik meeging.
Morgen nog maar iets duidelijker het afscheid doornemen dus.
Als Olivier zegt dat hij nog iets wil zeggen dan is dat écht zo, en niet alleen om tijd te rekken.
Om half 4 lag het mannetje uitgeteld op de bank.
Nog even uitrusten, en dan uit eten in de pannekoekenboerderij.
Het is immers toch een beetje feest!
Laatste dagje vrij
ien januari is aangebroken.
Een historische dag in huize Tjongejongens.
De laatste dag thuis met mijn nog niet schoolgaande kleuter, want dat is morgen, die andere historische dag.
Grootse plannen hadden we, al maanden! Vandaag zouden we er op uit trekken, naar de stad, naar cafeetjes, winkelen, koffie drinken, en vooral taartjes eten!
De voorpret alleen was al leuk!
Maar soms zit t tegen en moeten we thuisblijven, dus kijken we de hele dag tekenfilms, knuffelen op de bank, spelen met de klei, kletsen met ons bezoek, smullen van de tompouche van Juultje, eten tosti met ananas.
Kortom, we doen alleen maar fijne dingen vandaag.
Olivier en ik, met zn tweetjes. Morgen naar school, nog één dagje lummelen samen.
En dat laatste uitje voor school begint, dat halen we volgende week gewoon in als ik weer auto kan rijden. want dat beloofde dagje, dat komt er!
Afscheid
roter groeien houdt in eerste keren, ontdekken, leren, ontwikkelen, verder gaan en je vleugels uitslaan. Bij groter groeien hoort ook afsluiten, loslaten, afscheid nemen en doorgaan. Vorige week sloten we iets af, een peuterperiode. En daaropvolgend nam Olivier vandaag afscheid op de speelzaal
Lang heeft hij hiernaar uitgekeken, zijn feestje op de speelzaal, de kroon, de troon, dansen op tafel en mama die de hele ochtend mocht blijven. Al zijn vriendjes zag hij voorgaan en vertrekken. Dat was moeilijk voor Olivier. Hij miste ze. Maar gelukkig was Lies er nog. Zijn vriendinnetje met wie hij iedere keer minstens 4 keer gaat trouwen.
En hij genoot!
s’Morgens maakten we samen de traktaties. Prikkers met alle dingen die hij lekker vindt en deed daarbij belangrijk proefwerk. We schreven kaartjes voor de juffen, deden er een bedankje bij én bloemen! Want dat hoort! Roze roosjes mama! die vinden ze mooi!
Glunderend stapte hij binnen. Klaar om te genieten. Het was zijn dag!
Met recht een feestvarken, maar wat was het spannend ook.
En toen was het afgelopen, (die 2e reeks) 2 jaar fijn spelen (die moeilijke start laten we even voor wat het was) Mooie momenten beleefd, lieve mensen leren kennen. “vreemden” bij wie ik mijn bloedjes jaren geleden voor het eerst alleen achterliet, nu zo fijn en vertrouwd. Trots melde Olivier dat hij naar school zou gaan, naar de grote school maar checkte toch meermaals bij zijn juf of die niet met hem mee wilde gaan. Want net als Gijs was hij toch wel heel erg op haar gesteld geraakt.
Het was een mooie tijd.
Dank je wel lieve Annie, Antonet, Marit, Jose en Miriam voor de fijne tijd!
Kronkels
livier is van de gedachtenkronkels vandaag.
Tijdens ons wandelingetje van vanmiddag zegt hij ineens, ik hoop maar niet dat ik ooit in een kikker verander. Waarom niet vroeg ik.
Nou, zegt hij. Dan gaan ze mijn billen opeten!!
En dat naar aanleiding van een 3 seconden durende scène uit “de kameleon” die hij gisteren zag.
Later vanavond zit hij bij me op de bank. En zegt
Ik weet t niet hoor mam. Maar ik denk dat ik toch maar geen dokter wordt.
Waarom niet?
Nou, dan moet ik steeds zoveel doen en dat wil ik niet.
Waarom niet?
Dan kan ik niet meer bij jou zijn!
Maar, vervolg ik. Ik moet toch ook werken en dan ben ik ook niet altijd bij jou. En als je dan later je eigen huis hebt……
*schrikreactie*
……. Dan moet je ook werken om geld te verdienen!
*Olivier barst in onbedaarlijk huilen uit*
Na en poosje bedaart hij. En zegt tussenuit snikken door. Maar ik wíl helemaal niet ergens anders gaan wonen. Ik wil áltijd bij jou blijven.
En toen heb ik m dus maar beloofd dat dat goed was. Mocht ik me over 30 jaar afvragen waarom hij nog thuiswoont help me hier dan even aan herinneren!
oliVIER
n toen was het zover. 1 januari 2012. Olivier viert vier!
Weken, zoniet máánden keek hij al uit naar vandaag! Feest!, zijn feest! Toen hij vanochtend slaperig onze kamer ingewandeld kwam nestelde hij zich tussen ons in om even lekker te kroelen, ontving glunderend de felicitaties en bleef lekker zitten. Stilzwijgend genieten, slaapdronken.
Minuten later kreeg hij zijn cadeau, in bed, waarop hij zei. Ben ik nú écht jarig dan?
Hij was er klaar voor, de kroon moest op en het feest kon beginnen!
Olivier had zijn wensen heel duidelijk gemaakt. Cadeautjes wist hij niet echt meer te bedenken, maar dat ze mooi ingepakt moesten zijn was van veel groter belang. Ik wil graag mooi papier mama, en mooie strikjes. Alle gasten waren dus ook goed geïnstrueerd.
Strikjes kreeg hij! Maar na 2 pakjes bleken strikjes en tomeloze nieuwsgierigheid geen fijne combinatie.
Maar Olivier genoot, hij was echt jarig. En is nu echt vier!
Op naar de volgende mijlpaal, school!
Maar eerst maar eens beginnen met een goeie week vakantie!
en mocht u zich nou afvragen, waarom kijkt hij zo boos op die uitnodiging?
Nou, dat is een re-make van de cover van New years day van U2.
Olivier keek boos op verzoek dus ;-)
En die cd sprak hij ook nog even zelf in! kom je op mijn feestje?
2012!
weeduizendelf, dat luiden we uit! Pre-proosten op het nieuwe jaar! Tweeduizendtwaalf, het jaar dat begint met een kakelversekleuter. en 2 schoolgaande kinders. Wat 2012 nog nog meer gaat brengen zullen we wel zien.
Het was een raar jaar, dat 2011. Een moeilijk jaar, een jaar van afscheid nemen.
Dit jaar luiden we uit, voor het eerst mét Gijs. Die op wil blijven en op de bank tegen de slaap ligt te vechten. We kijken tv, hangen slingers op, proosten met bubbels en maken hapjes voor morgen. Een rare avond is het, onze oudjaarsavond.
Dag 2011, dag peutertijd. welkom 2012!
